Vermijd de ‘monkey dance’
1. Bron en Samenvatting
- meer info: Rory Miller Monkey Dance (LINK HIER)
- Het is van groter belang om te weten hoe je moet antwoorden op een assertief gedrag dan hoe je moet reageren op een assertief gedrag.
- Bedenk: verkeersagressie (hoe dit ‘simpel’ valt op te lossen…)
- Vermijd de ‘apendans’ ten alle koste!
- De-escalatie!
2.Vertaling van de tekst van de auteur (Opgelet: Google translate)
“Waar kijk je naar?” Blaft een jonge man. Hij is ongeveer jouw maat, ongeveer jouw leeftijd. Je denkt niet dat je in het bijzonder naar iets keek. Je weet ook dat het slim is om je excuses aan te bieden en terug te gaan naar je biertje. Maar je bent zelf een jongeman. Voordat je het je zelfs maar realiseert, kijk je dood in zijn ogen en zeg je: “Wie wil het weten?” “Probeer je slim te zijn?” “Wat als ik dat ben?” Je weet niet zeker wie er het eerst is opgestaan, maar jullie staan nu allebei. Zijn huid wordt rood. Hij buigt zijn schouders, lijkt groter. Je kunt jezelf niet zien en je denkt er zelfs niet aan, maar je doet hetzelfde. Meer woorden worden uitgewisseld, een aantal behoorlijk kleurrijke godslastering en jullie komen steeds dichterbij. De aderen in zijn nek en voorhoofd puilen uit en zijn kaakspieren klemmen zich vast wanneer hij je beledigt. Je werpt een snelle blik op de andere klanten. Iedereen kijkt, maar niemand doet iets. Hij komt dichterbij, te dichtbij, en jij duwt hem hard weg. Hij reageert met een bovenhandse stoot. In een oogwenk ben je een wirwar, die op de vloer rolt en wilde stoten gooit totdat iemand je uit elkaar trekt. Je hebt nooit gedacht aan het wapen op je heup, en dat is een goede zaak. Er is een mythe of gezegde in de vechtsporten: “Wanneer twee tijgers vechten, wordt de ene gedood en de andere verminkt.” Het is gewoon verder bewijs dat veel van de vroege krijgskunstenaars waardige waarnemers van de natuur waren. Wanneer twee tijgers vechten, is er een dominante weergave en, als je niet achteruit gaat, zoiets als een handgemeen. Geen van beide is gewond. De ene vertrekt, de andere behoudt het territorium. Wanneer een tijger een geit doodt, is dat een heel ander verhaal. Dat recht daar is het verschil tussen een dominante wedstrijd binnen een soort (sociaal geweld) en het doden van hulpbronnen – meestal voedsel – buiten je soort (asociaal geweld.) De term Monkey Dance is bedacht in het boek ‘Meditaties over geweld’ om het ritueel van de menselijke dominantie te beschrijven. Het is een opzettelijk belachelijke naam voor een belachelijk gedragspatroon. Maar het is een patroon dat jonge mannen geconditioneerd zijn om te volgen. Het heeft of had zijn doel. Groepen werken het beste met een duidelijk gedefinieerde hiërarchie. Als er twijfel bestaat over de status, wordt deze verduidelijkt. Dit is de reden waarom de meeste Monkey Dances binnen een groep redelijk gelijk zijn. Als de status duidelijk is, is er geen noodzaak. Het is ook gedaan om indruk te maken op leeftijdgenoten en vooral dames … en het toont de dingen die een goede partner maakten toen we 100.000 jaar geleden door de savanne zwierven: kracht en doorzettingsvermogen en een bereidheid om te vechten. Dat is ook de reden waarom het zo veilig is. Dit is een groepsstrijd en het verwonden van andere leden van de groep verzwakt ons allemaal. Wat is minder waarschijnlijk om schade aan te richten dan het gebruik van de fragiele handbotten om de bovenkant / voorkant van de schedel te raken? Dat is bijna altijd de eerste zet in een Monkey Dance. We hebben het script allemaal heel, heel vaak gezien. Het begint meestal met een harde blik, gevolgd door een verbale uitdaging, vaak, zoals hierboven, “Waar kijk je naar?” Beide leden spelen en zodra je in het script wordt gezogen, hebben je normale, logische hersenen geen controle. Je limbische systeem doet deze dans al voordat mensen zelfs bestonden. Het zal je kapen. Tenzij je het ziet aankomen en de wil om te verlaten uitoefent. De verbale uitdagingen zullen doorgaan en escaleren. De partijen zullen staan, naderen. Meestal zal de huid blozen en zullen ze rechtop staan, op en neer dobberen op hun tenen, onbewust buigen. Vierkant, dobberen en zelfs blozen in plaats van bleek te worden, zijn GEEN goede overleving of vechttactieken. Het zijn bedreigingsdisplays, onbewuste pogingen om groter en indrukwekkender te lijken. Als geen van beide achteruitgaat of vrienden niet tussenbeide komen, gaat de verbale shit door en komen de twee dichterbij tot er één beweegt. Het eerste contact zal bijna altijd een tweehandige duw op de borst zijn of de wijsvinger in de borst steken. Dit deel is cultureel. In het westen van Canada slaan ze de baseballpet af. Dat wordt beantwoord met een duw met twee handen of met de lus bovenhandse rechts die bijna altijd het gevechtsstadium opent. Twee bijnamen die beide binnenkomen en grote stoten gooien, veranderen snel in een clinch en vallen meestal op de grond. Het vallen op de grond is de plaats waar ernstig letsel kan optreden. Dat is het patroon om dominantie te vestigen. Dominantie gaat niet altijd of zelfs meestal over wie de leider is, of zelfs wie boven wie staat in een hiërarchie. De meeste groepen hebben rollen en u zult dit patroon zien wanneer twee mensen dezelfde rol willen. Als je een nieuwe kerel introduceert die toevallig grappig is voor een groep die al een gevestigde joker heeft, begint het patroon met een wedstrijd voor grappige grappen die vervolgens persoonlijk worden, op elkaar gericht, dan kwaadaardig … en dan doorgaan naar de aap Dans. De bovenstaande stappen worden vaak gevolgd wanneer een nieuwe persoon of groep een plaats betreedt met een gevestigde klantenkring. Een balk is het voor de hand liggende voorbeeld. Het gebruikelijke eindpunt is geen gevecht, maar wanneer vrienden de twee uit elkaar trekken. Dat is de perfecte gezichtsbesparende uitgang: niemand is gewond, beide hebben een bereidheid (echt of niet) gevestigd om deel te nemen en beiden hebben het ego-reddende geloof dat alleen de mensen die hen tegenhielden een epische ezel-whuppin ‘voorkomen.
De-escalatie van de ‘Monkey Dance’ is de meest voorkomende en de meest vermijdbare van de soorten sociaal geweld. Het kan meestal worden vermeden met een eenvoudige verontschuldiging. Het kan worden onschadelijk gemaakt met onderdanige lichaamstaal – een verontschuldiging, neergeslagen ogen. Het kan ook vaak eenvoudig worden omzeild:”Waar kijk JIJ naar?”“Huh? Oh, ik wist het niet. Ik heb gisteravond de hele nacht gewerkt, ik moet een minuut hebben uitgezoomd. ” Bypassing” vereist een extreem ontspannen lichaamstaal. En een lage, langzame, enigszins verbaasde stem helpt echt. Als de man blijft vissen, behandel de follow-ups dan als doordachte vragen. Dans niet terug en word niet geagiteerd of toon boosheid. Als je verstrikt raakt in een Monkey Dance en het niet beseft totdat je een paar stappen verder bent, bied je je excuses aan (een simpele ‘sorry’ geen uitleg), steek je handen omhoog, palmen uit (beide tonen vreedzame intentie en maakt een klassieke ‘hek’, wat heel goed is als het slecht gaat) en weer terug. Verlaat dan het gebied.
Gevaren van de Monkey Dance. Vallen en je hoofd raken is het enige gevaar dat inherent is aan de Monkey Dance. Schade die tijdens het gevecht kan optreden, is meestal cosmetisch. Maar soms zijn er andere dingen aan de hand. Als u een sociale regel hebt geschonden op een plaats waar dergelijke dingen door geweld worden behandeld, is dat geen Monkey Dance. Corrigerend geweld zal in een toekomstig artikel worden besproken. Over het algemeen zal dit soort geweld gepaard gaan met instructies, bijv. “Verontschuldig je tegen de dame of ik trap je in de kont.” Verontschuldig je. Geen wezelwoorden. Dit gaat niet over dominantie. Het gaat erom dat je gebrek aan respect toont voor een manier van leven of een cultuur. Om corrigerende maatregelen te voorkomen, moet je erkennen dat er een regel was en dat je deze hebt overtreden en dat je nu begrijpt: ‘Het spijt me. Ik wilde u niet beledigen, mevrouw. ‘ Als de normale de-escalaties niet werken, wordt u mogelijk geconfronteerd met een speciaal geval. De MD heeft regels. Over het algemeen is de dans voorbij als één kant achteruit gaat. Als iemand je niet in de steek laat of een verontschuldiging accepteert, vooral als de dreiging dicht bij een bereik komt, heb je waarschijnlijk te maken met een gespecialiseerd roofdier dat graag mensen verslaat. Als een publiek van vrienden zich verzamelt voor de show, kan het heel erg zijn. Als mensen die niet gelieerd zijn aan deze man er echt ongemakkelijk en nerveus uit gaan zien, kennen ze zijn patronen misschien.
Als iemand de regels van de dans overtreedt. Een man verontschuldigt zich en loopt weg en besluit dan om het laatste woord te krijgen en wat shit te zeggen als hij vertrekt. Dat zal een aantal slechte dingen veroorzaken, waarschijnlijk een pak slaag voor de show. Als een van de partijen een wapen trekt, zal dit ernstige gevolgen hebben en niet alleen legaal. De MD gebeurt in een sociale omgeving. De persoon krijgt de reputatie bang te zijn en niet in staat te zijn om ‘zichzelf te hanteren’. Wat mannelijk kan lijken (en dat is waar de MD over gaat, toch?) Lijkt eigenlijk laf.
Als er geen publiek is, verwacht dan dat de MD-uitdaging een voorwendsel is voor een roofaanval. Sociaal geweld vereist min of meer een publiek of een relatie tussen de partijen. Misschien is het grootste gevaar in de Monkey Dance voor de meeste mensen legaal. Het is geen zelfverdediging. Hoe groot hij ook was of wie ermee begon, er zijn teveel kansen om weg te lopen voor een Monkey Dance-gevecht om zelfverdediging te worden genoemd. Zelfs als je verliest, verlies je een vuistgevecht op schoolniveau. Dodelijke reactie is niet gerechtvaardigd. In sommige rechtsgebieden waarin expliciet wordt gesteld dat agressors geen aanspraak kunnen maken op zelfverdediging, wordt een uitzondering gemaakt als het slachtoffer de mogelijkheid van dodelijk geweld introduceert . Voor slechts twee voorbeelden, zie Illinois statuut 720 ILCS 5/7 – 4 Ch. 38, par. 7 – 4 of Montana code 45-3-105.’Hij is ermee begonnen’, is een verdediging van de lagere school, geen juridische verdediging.
vzw KRAV MAGA TRAINING CENTRUM 